« عکس شهدا را به دیوار می زنیم

 و عکس آن حرکت می کنیم»

نمی دانم از کجا شروع کنم ، از دلتنگیم نسبت به شهیدان

بگویم و یا از اوضاع اسفناک جامعه ، جامه ای که در آن دیگر

غیرت و حیا و عفت جایگاهی ندارد .

محمد جان ، چه خوب شد نبودی که ببینی شهر در محاصره

صدامیان فرهنگی است . اگر در میان ما بودی ، فقط خون دل

خوردن نصیبت می شد .

شهید محمد جهان آرا ، مردان ما ، غیرت خود را قورت داده اند و

با زنان و دختران نیمه عریان خود در خیابان ها و پارک ها پرسه

می زنند ، ای کاش کار به اینجا ختم می شد ، دیگر چیزی در

مورد بدحجابی و بی غیرتی به تو نگویم  که « الحر تکفیه

الاشاره » .

ای شهید مجید بقائی عزیزم ، وقتی که در خیابان انقلاب ،

عکس وچهره ی مبارکت را می بینم ، سرم را به زیر می اندازم

و به عکست نگاه نمی کنم ، فکر نکن که من تو را دوست ندارم

، نه اینچنین نیست ، اما وقتی که چهره ی نورانی تو را می

بینم ، از خجالت و شرم ، آّب می شوم و سرم را به زیر می

اندازم .

نمی دانم شهدا اگر ما را ببینند چگونه با ما رفتار می کردند  ؛

زیرا که آنها شاهد و ناظر ما هستند .

ای خواهرم ، شهدا ، سرخی خونشان را فدای سیاهی چادر تو

کردند ، تو را به خون پاک شهدا ، حجابت را رعایت کن و ما را

جلوی شهدا رو سیاه مکن .

شهداء از همه ی ما گله دارند ؛ به ما می گویند : جامعه ی با

عفتی را به شما امانت دادیم ، پس چرا در حفظ امانت کوتاهی

کردید .

يادمان باشد آرمش امروز را مديون ديروزيم...ديروز و جوانهايش