|
شنبه 06 تیر 1394 :: 18:23 :: نويسنده : Rogayyeh
« ... ای علی!
همیشه فکر می کردم که تو بر مرگ من مرثیه خواهی گفت و چقدر متاثرم
که اکنون من بر تو مرثیه می خوانم.
ای علی! من آمده ام که بر حال زار خود گریه کنم. زیرا تو بزرگ تر از آنی
که به گریه و لابه ما احتیاج داشته باشی.
ای علی! تو مرا با خویشتن خویش آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم.
همه ابعاد معنوی و روحی خود را نمی دانستم. تو دریچه ای به سوی من باز
کردی و مرا به دیدار این بوستان شور انگیز بردی و زشتی ها و زیبایی های
آن را به من نشان دادی.
و تو ای خدای بزرگ! علی را به من هدیه دادی تا راه و رسم عشق بازی و
فداکاری را به ما بیاموزاند. چون شمع بسوزد و راه ما را روشن کند و ما به
عنوان بهترین و ارزنده ترین هدیه خود او را به تو تقدیم می کنیم تا در
ملکوت اعلای تو بیاساید و زندگی جاوید خود را آغاز کند...»
 |
|||||||||||
